( 1 ) 2 - ابو سلام عبدى نقل كرده است كه به محضر امام صادق عليه السّلام شرفياب شدم ، و پرسيدم : در بارهء كسى كه نماز عصر را از روى عمد به تأخير مىاندازد ، چه مىفرمائيد ؟ حضرت فرمود : در روز قيامت ( تنهاى تنها ) و جدا از افراد خانواده و دارائيش محشور مىشود . عرض كردم : فدايت گردم ! حتى اگر از اهل بهشت باشد ؟ فرمود : حتى اگر از اهل بهشت باشد ! پرسيديم : پس مقام و منزلتش در بهشت چه خواهد بود ؟ ! ( فرمود ) : در بهشت ( تنهاى تنها و ) جدا از افراد خانواده و دارائيش بسر خواهد برد ؛ ( و در ادامهء سخنان خود فرمود ) : ساكنان بهشت به عنوان ميهمان ( و نه صاحب خانه ) از او پذيرائى مىكنند ، چرا كه در بهشت جايگاه معيّنى ندارد . « 1 »

--> ( 1 ) براى اينكه بيكسى و تنهايى چنين كسى به درستى مجسم شود ، حالت كسى را بازگو مىكنند كه مثلا ( در دنيا ) از محبتهاى افراد خانواده ، و ثروت خود بىنصيب بماند و بر آن تأسف خورد ، و گر نه نقش مال و دارائى و همراه داشتن آنها در بهشت ، چندان مشخص نيست . چرا كه آدمى در اثر حسن تربيت افراد خانواده و استفادهء صحيح از ثروت خود ، ممكن است بهشتى شود ولى آيا در بهشت نيازى به مال و ثروت آدمى هست يا نه ؟ اينكه انسان در بهشت چه استفاده‌اى مىتواند از آن ببرد ، ظاهرا پاسخ چندان روشنى ندارد و به نظر مىرسد كه در فرمودهء امام عليه السّلام ابعاد ديگرى وجود داشته باشد كه براى ما مشخص نيست .